دسته ی طلاب که مثل همیشه شلوغ بود،سینه زنان به مقابل مسجدجامع رسیده بود...

پیرزن نفس نفس می زد امّا از تک و تا نمی افتاد و پیوسته پیش می رفت . راه اگرچه سخت ، اما دیگر در در برابرش کم آورده بود.اول بار نبود که سختی راه را به جان می خرید  ؛ جاده ها و منزل های بین راه سال ها بود که پیرزن را می شناختند و ...

    گرمای شدید ظهرتابستان کوچه را کاملا خلوت کرده،حتی صدای گنجشک ها درنمی آید.ولی انگارزیردرخت کنارپیاده روچیزی تکان می خورد،پسربچه ای که هیکل کوچکش پشت گونی بزرگی پنهان شده است.لابه لای چمن های پای درخت را به دقت می گردد.لحظه ای انگارگنج دیده باشد،چشمانش برق می زنند.ظرف خالی آب معدنی را بالا می گیرد ومشتاقانه نگاهش می کند.متوجه نگاه کنجکاوومتعجبم می شود،دستش ظرف را داخل گونی می اندازدوچشمانش نگاهم می کنند،توی چشم هایم زل می زند.به نظرم آشنا می آید، یادم می آید،همان پسربچه ای است که مدتی جلوی یکی ازپاساژهای شلوغ می نشست باترازویش که همیشه جلوی پاهایش بود.همان که بارها ازکنارش گذشتم اما حتی یک باربه خاطردلخوشی اوهم که شده روی ترازویش نایستادم.دیگرنمی توانم به چشمانش نگاه کنم سرم را پایین می اندازم وبه راهم ادامه می دهم.

ماجرای دم شیر و بچه های بازیگوش...

روزی روزگاری چند تا  بچه مدرسه ای بازیگوش تو راه برگشتن از مدرسه خواستن یه کم بازیگوشی کنن و تو خونه بزرگ محله سرک بکشن . همین بچه کوچولو ها بودن.